Wiktoryn (biał. Віктарын; ros. Викторин) – przysiółek na Białorusi, w rejonie budzkim obwodu homelskiego, nad rzeczką Gliną, około 11 km na północ od Budy Koszelewskiej przy drodze prowadzącej do tego miasteczka.
Historia Dobra te należały do powiatu rzeczyckiego Rzeczypospolitej, do parafii w Luszewie. Wieś wtedy nosiła inną nazwę. W XVIII wieku majątek ten stał się główną siedzibą rodziny Dernałowiczów. Pierwszym dziedzicem wsi był najprawdopodobniej Franciszek Kazimierz Doria-Dernałowicz (zm. w 1742 roku), sędzia grodzki rzeczycki. Jego syn, Leon Józef (zm. w 1793 roku), chorąży rzeczycki, ożenił się z Wiktorią Chlewińską. To on – od imienia swej żony – zmienił nazwę swojej siedziby. Po nim dziedzictwo objął jego syn Wincenty Doria-Dernałowicz (zm. w 1829 roku), szambelan króla Stanisława Augusta, a następnie syn Wincentego Tadeusz Rajmund Doria-Dernałowicz (1794–1862). Ponieważ nie miał on męskiego potomka, dobra odziedziczyła jego córka Ewa, która poślubiła swojego kuzyna Seweryna Doria-Dernałowicza z pobliskiego Rohinia (oboje byli prawnukami Leona Józefa). Po śmierci Ewy ich syn Stanisław (1879–1918) był ostatnim właścicielem Wiktoryna.
Po II rozbiorze Polski w 1793 roku znalazły się na terenie Imperium Rosyjskiego. W latach 80./90.