W 1964 odbył półroczny staż naukowy w Duńskim Instytucie Geologicznym w Kopenhadze, gdzie przygotował rozprawę habilitacyjną pod tytułem: Kemy i formy pokrewne w Danii oraz rozmieszczenie obszarów kemowych na terenie Peribalticum w obrębie ostatniego zlodowacenia. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1965. W 1972 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1988 profesora zwyczajnegoX Zjazd Geomorfologów Polskich Toruń, 16–19 września 2014 r X Zjazd Geomorfologów Polskich Toruń dedykowany prof. dr. hab. Władysławowi Niewiarowskiemu w 90. rocznicę urodzin, umk.pl, 2014, PDF [dostęp 2024-06-17]..
W latach 1953–1954 był przewodniczącym Koła Naukowego Geografów UMK. W latach 1972–1975 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UMK. Pełnił funkcję wicedyrektora (w latach 1970–1972), a następnie dyrektora (w latach 1975–1987) Instytutu Geografii UMK. Od 1970 kierował Zakładem Geomorfologii. Od 1976 kierował Zakładem Geomorfologii i Geografii Fizycznej, który powstał z połączenia Zakładu Geomorfologii i Zakładu Geografii Fizycznej. W 1990 Zakład ten został podzielony i od 1990 do 1994 kierował Zakładem Geografii Fizycznej i Paleogeografii CzwartorzęduGeografia w Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu 1945-2018 geo.umk.pl, PDF, 26 stycznia 2018 [dostęp 2024-06-17]..