W sierpniu 1968 został skierowany do dyspozycji dowódcy 1 Korpusu OPK. W październiku 1968 został inżynierem dyżurnym w 2 pułku radiotechnicznym, a w styczniu 1969 kierownikiem sekcji radiolokacji w 18 samodzielnym batalionie radiotechnicznym. Od 1974 był szefem służb technicznych 31 batalionu radiotechnicznego, a następnie dowódcą tego batalionu. W marcu 1984 został szefem sztabu 3 Brygady Radiotechnicznej we Wrocławiu, a w lutym 1986 objął dowództwo brygady. W 1989 ukończył Podyplomowe Studium Operacyjno-Strategiczne w Akademii Sztabu Generalnego WP im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Od lutego 1989 był zastępcą Szefa Wojsk Radiotechnicznych Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, a połączeniu Wojsk Lotniczych i Wojsk OPK w lipcu 1990 był zastępcą szefa Wojsk Radiotechnicznych Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej.