Cechy charakterystyczne Nadwiślanka ma owoce wyraźnie mniejsze od owoców odmian uprawnych, o intensywniejszej barwie – od ciemnoczerwonej do bordowej, taki sam kolor ma jej sok. Charakteryzuje się ona także intensywnym, lekko cierpkim i mocno kwaskowatym smakiem. Jest znacznie bardziej aromatyczna i intensywna w smaku niż inne popularne odmiany wiśni. Zbiory nadwiślanki zaczynają się, gdy ekstrakt wynosi 16 briksów, w przypadku innych odmian granica ustalona jest na poziomie 14 briksów. Nadwiślanka zbierana jest między 5 lipca a 5 sierpnia – ręcznie lub mechanicznie. Gdy oderwie się szypułkę, z owoców wycieka odrobina soku, który zmienia się w galaretkę.
Ochrona nazwy Od 16 grudnia 2009 r. wiśnia nadwiślanka ma oznaczenie Chronionej Nazwy Pochodzenia (ChNP). Oznacza to, że uprawnienia do produkcji tego produktu mogą otrzymać jedynie producenci w ściśle określonych rejonach województw.
Gminy, w których może być uprawiana: województwo mazowieckie gmina Lipsko gmina Sienno gmina Solec nad Wisłą
województwo świętokrzyskie gmina Ożarów gmina Tarłów
województwo lubelskie w powiecie kraśnickim – gmina Annopol.