Poszukiwanie min kontynuowano w kolejnych latach jedynie w wodach przy samym brzegu, jednak do tego zadania nadawały się tylko jednostki o mniejszym zanurzeniu.
W związku z nieprzydatnością do dalszych zadań bliźniacze jednostki zostały 10 stycznia 1922 roku przekazane państwowemu przewoźnikowi, w celu wykorzystania jako statki pasażerskie lub transportowe. W tym roku „Ristna” rozpoczął kursowanie na trasie Rohuküla–Kuivastu–. Przedsięwzięcie nie okazało się dochodowe. Przynosiło straty także w roku następnym pomimo rozszerzenia trasy o Ruhnu i Rygę – zbyt silna była konkurencja przewoźników prywatnych. W związku z tym zaprzestano działalności przewozowej i statek bezczynnie stał w tallińskim porcie do 1926 roku.
Blokada minowa stanowiła ważną część koncepcji obrony morskiej Republiki Estońskiej. Do jej realizacji niezbędne były okręty przystosowane do stawiania min. W związku z bezczynnością „Ristny” i „Suuropa” zdecydowano się przebudować te statki na okręty minowe. Prace modernizacyjne prowadzono zimą z 1926 na 1927 rok w tallińskim porcie. Według jednego źródła do przekazania jednostek na stan Ministerstwa Wojny doszło już w 1925 roku.