W roku 1921 powróciła do Wiednia, gdzie wynajęła atelier i poświęciła się malarstwu krajobrazowemu, głównie Alp oraz beskidzkich stron rodzinnych. W 1925 r. poślubiła swojego kuzyna, historyka sztuki Josefa Strzygowskiego. Wraz z nim objechała w następnych latach Bałtyk, spędziła pół roku w Finlandii, wielokrotnie odwiedzała Jugosławię i Włochy. W latach 30. była związana z Katowicką Grupą Artystyczną (Kattowitzer Künstlergruppe).

Po śmierci Strzygowskiego wyszła w 1942 r. za Alfreda Karaska – etnografa, profesora Uniwersytetu Wrocławskiego, zajmującego się badaniami na kulturą mniejszości niemieckich w Europie Środkowej i Wschodniej. Wraz z nim odbyła wiele podróży przez Beskidy, Spisz, Słowację (Niemcy karpaccy), Besarabię, Wołyń aż po kraje bałtyckie. Jej obrazy, akwarele, rysunki i grafiki uzupełniały badania Kraska. Szczególnie wartościowe są jej prace przedstawiające postaci i typy ludowe z okolic Bielska-Białej, w tym Wilamowian. Spadkiem po tych podróżach są również dwie wydane przez nią po latach książki: Wolhynisches Tagebuch (Dziennik wołyński, 1979) oraz Es führet uns des Schicksals Hand – bessarabisches Tagebuch (Tak prowadziła nas ręka losu – dziennik besarabski, 1990).