W marcu 1837 roku Kearny ujednolicił umaszczenie koni każdej kompanii według następującego klucza: kompanie A i K – kare; B, F i H – gniade; C, D, E i I – bułane; a G – myszate.
W sierpniu 1842 roku, w związku z ogłoszeniem zakończenia wojen z Seminolami, Kongres drastycznie zmniejszył siły armii. 2 Pułk został rozwiązany, a pierwszy zredukowany z 75 do 40 koni w poszczególnych kompaniach.
Od roku 1844 zaczęło narastać napięcie na granicy USA z Meksykiem, i w efekcie, w 1846 roku wybuchła wojna amerykańsko-meksykańska. To wymagało zwiększenia liczebności armii – powołano między innymi 50 000 krótkoterminowych ochotników. Jednocześnie nastąpiła kolejna reorganizacja w dywizjach dowodzonych przez brevet generałów. W tymże 1846 roku Kearny otrzymał awans generalski i odszedł z pułku. 1 czerwca 1847 roku jego miejsce zajął płk . Generał Kearny został mianowany dowódcą „Armii Zachodu”, w skład której weszły kompanie B, C, G, I i K 1 Pułku Dragonów. Cała ta Armia liczyła około 3700 ludzi. Na jej kwaterę główną wyznaczono Fort Bent nad rzeką Arkansas. Stamtąd, 1 sierpnia wyruszyła w kierunku Santa Fé, które zajęto bez wysiłku i wymaszerowano ku Kalifornii, dokąd Kearny dotarł w grudniu.