W 1918 roku w Paulach zostali zamordowani dwaj synowie Kazimierza – Antoni i Józef.
Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Paule, wcześniej należące do województwa połockiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie powiatu powiatu lepelskiego guberni witebskiej Imperium Rosyjskiego.
Pod koniec XVIII i w XIX wieku Paule miały status miasteczka. W XIX wieku istniała tu kaplica katolicka. W 1838 roku mieszkało tu 243 osób, w tym 167 chłopów i 74 Żydów. W 1863 roku mieszkało tu 188 osób
Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Paule znalazły się na terenie ZSRR. W 1924 roku zdegradowano je do statusu wsi. Od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
Dawny dwór W XVIII wieku istniał tu najprawdopodobniej murowany dwór obronny, po którym do I wojny światowej zostały ślady w postaci ruin i fundamentów. Antoni Siellawa w połowie XIX wieku wybudował tu obszerny, drewniany dwór, wznoszący się na wysokiej podmurówce na planie prostokąta. Jego skrzydła były parterowe, natomiast część centralna była piętrowa. Przed nią usytuowano monumentalny portyk, nad którym nadbudowa zwieńczona trójkątnym szczytem była wsparta na czterech parach kolumn. Dwie środkowe pary były połączone półkolistą arkadą, pod którą umieszczono balkon. Po obu stronach dworu znajdowały się obszerne tarasy.