W latach 1929–1930 dokonał zdjęcia obszarów gazonośnych w okolicach Stryja i Sokola. W latach 1936–1937 rozszerzył tę działalność na północny Śląsk. Prace te były istotne ze względu na poszukiwania złóż gazu. Od 1917 prowadził badania aktynometryczne (początkowo pod kierunkiem prof. Władysława Gorczyńskiego). W 1922 zwiedził kilka obserwatoriów astronomicznych w Europie (Davos, Frankfurt nad Menem, Zurych, Poczdam, St. Blasien). W 1923 wykonał cenne pomiary aktynometryczne i pyrheliometryczne w stacji badawczej na Lubomirze, a potem dokonywał podobnych pomiarów na Jungfraujoch. W 1924 kontynuował badania na Pożyżewskiej, a w 1925 w Zaleszczykach. Jesienią 1925 popłynął w podróż naukową do Buenos Aires na statku Flandre (z Amsterdamu). W czasie tej podróży wykonał jako pierwszy na świecie pomiary pyrheliometrem Ångströma na morzu. W kwietniu 1928 badał wielki opad pyłu eolicznego, wykazując (wbrew stanowisku naukowców niemieckich), że pochodził on nie z Azji Mniejszej, lecz z Ukrainy. W latach 1931–1932 pracował w Nicei nad absorpcją pary wodnej w podczerwonej części widma słonecznego (wraz z prof. Gorczyńskim). W 1931 przeprowadzał podobne pomiary w Czarnohorze. W celu badań zaćmień słonecznych brał udział w dwóch polskich wyprawach badawczych: 1927 (Laponia szwedzka) i 1936 (Syberia Zachodnia).