Aleksandr Stiepanowicz Antonow, ros. Алекса́ндр Степа́нович Анто́нов (ur. w Moskwie, zm. 24 czerwca 1922 w Niżnim Szybriaju w ujeździe borisoglebskim guberni tambowskiej) – rewolucjonista rosyjski, eserowiec, jeden z przywódców antykomunistycznego powstania chłopskiego (powstanie tambowskie) (1920-1921), które od jego nazwiska historiografia sowiecka określała jako antonowszczyznę.
Życiorys Dzieciństwo i młodość spędził w Kirsanowie, uczył się w szkole realnej w Tambowie, skąd został wydalony za rozpowszechnianie rewolucyjnej literatury. Został uczniem stolarza, w czasie rewolucji w 1906 wstąpił do Partii Socjalistów-Rewolucjonistów (eserowcy) i został jej bojowcem. Aresztowany w Saratowie podczas przygotowań do zamachu na dowódcę Kazańskiego Okręgu Wojskowego. W 1909 za ranienie policjanta w Tambowie i napad (ekspropiację) na stację kolejową w Inżawinie skazany na karę śmierci zamienioną na dożywotnią katorgę. Więziony w Tambowie, Moskwie i we Włodzimierzu nad Klaźmą. Dwa razy próbował uciec z więzienia w Tambowie, we Włodzimierzu był 6 razy karany karcerem. Zwolniony w wyniku amnestii po rewolucji lutowej 1917 i obaleniu caratu. Po uwolnieniu związał się z frakcją lewicowych eserowców w Partii S-R.