Geneza Podczas organizowanych na przełomie XVIII i XIX wieku masowych spotkań ewangelizacyjnych, zwłaszcza tzw. spotkań obozowych (ang. camp meetings) ludzi chętnych do przyjęcia porady duszpasterskiej lub modlitwy o zbawienie zapraszano pod koniec kazania „do przodu”, czyli w miejsce, skąd wygłaszane było orędzie ewangelizacyjne. Niekiedy zachęcano ich do zajmowania miejsc na specjalnie rezerwowanych ławach. Zajęcie tam miejsca stanowiło deklarację gotowości przyjęcia posługi religijnej ze strony organizatorów ewangelizacji. Ewangeliści i ich współpracownicy mieli dzięki temu jasność co do tego, kto odpowiedział pozytywnie na sformułowany apel. Za czołowych prekursorów tej praktyki uznaje się metodystów.
Kształt praktyki Praktyka grupowania pokutujących trwale rozpowszechniła się w XIX wieku. Szczególnym powodem jej powodzenia była towarzysząca ewangelistom chęć policzenia osób, które jednoznacznie zaakceptowały ich sugestię, by doświadczyć w swoim życiu nawrócenia.