Od początku XIX wieku dobra te należały do rodziny Świackich herbu Ślepowron. Bielica należała do najzamożniejszych dworów Białej Rusi. W połowie XIX wieku należała do Józefa (albo Michała) Świackiego, a po jego śmierci – do 1917 roku, do jego syna Karola (zm. w 1929 roku). Według lokalnej legendy bogactwo rodziny pochodziło od znalezionego skarbu Napoleona, który – wracając spod Moskwy – zatopił w jednym z okolicznych jezior 800 pudów złota i klejnotów. Świaccy mieli jakoby odnaleźć ten skarb.

Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Stara Bielica znalazła się na terenie ZSRR. Od 1991 roku znajduje się na terenie Republiki Białorusi.

Dawny pałac Dawny pałac opisany jest w haśle Połymia.

Zobacz też Stare i współczesne zdjęcia pałacu w Starej Bielicy i jego pozostałości na stronie Radzima.org Stare i współczesne zdjęcia pałacu w Starej Bielicy i jego pozostałości na stronie Atlas Białorusi

Przypisy

Kategoria:Wsie w rejonie sieneńskim