Około 200 prac na papierze Ismar Littmann sprzedał w marcu 1932 za pośrednictwem berlińskiego salonu Paula Graupego. 7 kwietnia 1933 naziści odebrali Żydom prawo do wykonywania zawodów związanych z prawem i wymiarem sprawiedliwości, odebrało to wielu ludziom możliwość zarobkowania oraz społeczną i polityczną marginalizację. Ismar Littmann przeżył głębokie załamanie psychiczne w wyniku którego popełnił w 1934 samobójstwo, kolekcja liczyła wówczas 347 obrazów oraz 5814 grafik.
Sprzedaż i zaginięcie obrazów Po śmierci Littmanna wdowa po nim Kathe Littmann pozostała bez środków do życia, aby utrzymać rodzinę podjęła decyzję o sprzedaży 156 obrazów, których sprzedażą miał się zająć berliński dom aukcyjny Maxa Perla. Kolejne 44 obrazy powierzyła do sprzedaży Breslauer Bank, ale dwa dni przed aukcją Gestapo skonfiskowało znajdujące się w magazynach 64 prace, w tym 18 z kolekcji Littmanna. Jako powód podano ich rzekomo pornograficzny charakter, przez co kwalifikowały się do kategorii sztuki zdegenerowanej. Pozostałe 182 obrazy z kolekcji zostały wystawione na aukcjach zorganizowanych 26 i 27 lutego 1935, ale w przeważającej części nie zostały sprzedane. Miejsce ich dalszego pobytu pozostało nieznane.