Przyporządkowanie senioratu do dystryktu było wyłącznym prawem Synodu.
Według pierwszej konstytucji Dystrykt Zachodni tworzyło osiem senioratów z 150 zborami: bratysławski miejski, bratysławski żupny, hontiański, nitrzański novohradzki, tekovski, trenczyński, zwoleński. W 1923 roku zlikwidowano seniorat bratysławski miejski, zanikł też seniorat bratysławski żupny. Na ich miejsce powstały dwa nowe senioraty: bratysławski seniorat słowacko-węgierski i bratysławski seniorat niemiecki. Po 1938 roku nazwę pierwszego zmieniono na bratysławski. Seniorat niemiecki został w 1939 roku na podstawie decyzji Synodu w Liptowskim Mikułaszu odłączony od Kościoła Ewangelickiego Wyznania Augsburskiego na Słowacji i w końcu zamknięty w 1945 roku. W 1942 roku zanikł seniorat tekovski, a jego teren podzielony między senioraty hontiański, zvoleński i trenczyński. W latach 1947–1949 z nowo powstałych zborów utworzonych przez przesiedleńców z Węgier i Rumunii powstał seniorat dunajski. W 1964 roku został zlikwidowany, a na jego miejsce utworzono seniorat dunajsko-nitrzański. W 1953 roku zanikł seniorat trenczyński. Większość jego zborów przeszła do senioratu powaskiego, mniejsza - do turczańskiego (w Dystrykcie Wschodnim).