Historia Najstarsze opisy chordofonu, z którego wyewoluowała fidel nazywana bizantyjską, znajdują się w perskiej literaturze z IX wieku. Instrument miał płytki korpus przechodzący łagodnie w nieznacznie zarysowaną szyjkę, na końcu której znajdowała się deska kołkowa z osadzonymi w niej trzema kołkami. Grano na nim techniką paznokciową. W takiej postaci zilustrowany został później w hiszpańskich rękopisach z X i XI wieku, a w średniowiecznej Europie zyskał popularność i stał się głównym instrumentem smyczkowym. W tamtym okresie podczas gry zazwyczaj trzymano fidelę pionowo, jak wiolonczelę. W miarę upływu czasu, płaski początkowo i wykonany z jednego kawałka drewna korpus powiększał się. Egzemplarze z XIV wieku miały już charakterystyczne, owalne pudło rezonansowe z dwiema osobnymi płytami – górną i dolną, oraz wyraźnie zaznaczonymi boczkami i szyjką. W tym okresie na fideli grano już w pozycji ramieniowej, ze skrzypcowym nachwytem smyczka. W XV wieku fidel wyewoluowała w lirę da braccio i wyszła z użycia.
Zobacz też fidel kolanowa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Instrumenty dawne Kategoria:Rodzina skrzypiec Kategoria:Chordofony szyjkowe