Walerij Michajłowicz Gorożanin (ros. Валерий Михайлович Горожанин, ur. 1889 w Akermanie, zm. 29 sierpnia 1938) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych pochodzenia żydowskiego, starszy major bezpieczeństwa państwowego.
Życiorys W 1907 ukończył eksternistycznie 8 klas gimnazjum, w latach 1907–1917 członek partii eserowskiej, w latach 1909–1912 studiował prawo na Uniwersytecie Noworosyjskim, wykluczony za działalność rewolucyjną i aresztowany. W latach 1913–1914 przebywał na zesłaniu w guberni wołogodzkiej. W 1914 powołany do armii rosyjskiej, w 1916 zdezerterował. W latach 1916–1917 sekretarz kooperacji robotniczej, w latach 1917–1919 członek partii borotbistów. W latach 1917–1918 brał udział w ustanawianiu władzy komunistycznej w Odessie. Od 1919 członek RKP(b)/WKP(b), od maja 1919 funkcjonariusz Czeki, śledczy do spraw szczególnie ważnych odeskiej gubernialnej Czeki, później wzięty do niewoli przez białych i skazany przez nich na śmierć przez rozstrzelanie, jednak został uwolniony przez Armię Czerwoną. W 1920 był pełnomocnikiem do walki z kontrrewolucją gubernialnej Czeki w Mikołajowie i członkiem Kolegium Mikołajowskiej Gubernialnej Czeki.