W 1904 Dixie Kid stoczył jeszcze m.in. walkę no decision z „Philadelphia” Jackem O’Brienem i zremisował z Young Peterem Jacksonem. W 1905 walczył tylko trzy razy, a w 1906 raz. Później odbywał karę więzienia za pobicie. Na ring powrócił we wrześniu 1908. W tym czasie zapomniano już o jego roszczeniach do tytułu mistrza świata. 28 września 1909 przegrał przez poddanie po 5. rundzie z Samem Langfordem, który był uważany za „kolorowego” mistrza świata w wadze ciężkiej. W walce rewanżowej 10 stycznia 1910 Langford znokautował Dixie Kida w 3. rundzie.
W marcu 1911 Dixie Kid wyjechał do Europy i tam walczył do końca swojej kariery. 29 sierpnia tego roku w Trouville pokonał przez techniczny nokaut w 5. rundzie przyszłego mistrza świata wagi półciężkiej Georges’a Carpentiera. Walczył ze zmiennym szczęściem do 1915, a potem stoczył jeszcze po dwa pojedynki w 1918, 1919 i 1920.
Był autorem kilku patentów w latach 20., ale potem nadużywał narkotyków i popadł w nędzę. Zmarł po upadku z okna na drugim piętrze. Nie wiadomo, czy był to wypadek, czy samobójstwo.
Został wybrany w 2002 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Amerykańscy bokserzy Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy Kategoria:Ofiary upadków z wysokości Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi półśredniej Kategoria:Zmarli w 1934