Największym problemem w eksploatacji był skrajny niedobór wody. W Lüderitz, ale także w Aus nie było źródła wody, a więc brakowało wody do zasilania parowozów. Parowozy kondensacyjne jeszcze nie istniały w tamtych czasach. Wykorzystywano wodę z dwóch zakładów odsalania wody morskiej w Lüderitz, co było niezwykle kosztowne, ale tańsze od sprowadzania wody drogą morską z KapsztaduHannes Schneider. Die Eisenbahnen in den ehemaligen deutschen Schutzgebieten in Afrika Lüderitzbucht – Eisenbahn: 1067 mm (Südbahn).. Dopiero po jakimś czasie wykonano odwiert w Garub. Trasę obsługiwały: 22 lokomotywy, 15 wagonów osobowych, 243 wagony towarowe, 2 cysterny do transportu wody, 52 wagony platformy. Personel składał się z 515 pracowników, w tym 125 Europejczyków. Początkowo ruch był obsługiwany przez dwa mieszane towarowo-osobowe pociągi tygodniowo na trasie Lüderitz – Keetmanshoop, ale po kilku latach został zmniejszony do jednego składu na tydzień. Ruch odbywał się tylko podczas dnia, tak by zapewnić nocleg pasażerów w Kuibis. W kolejnych latach pojawił się jeden pociąg ekspresowy, który zdołał pokonać trasę w jeden dzień. W Seeheim pociągi prowadzące wagony osobowe miały skomunikowanie ze składami do KalkfonteinFranz Baltzer (1916). Die Kolonialbahnen mit besonderer Berücksichtigung Afrikas Berlin, Leipzig, Göschen.