W 1943 roku opracował skrypty z miernictwa elektrycznego, których część I została wydana w 1944 roku – następne części uległy zniszczeniu w powstaniu warszawskim.
W kwietniu 1945 roku przybył do Łodzi w związku ze staraniami Zarządu Miejskiego o utworzenie wyższych uczelni w tym mieście. W 1945 roku Iwaszkiewicz włączył się w prace organizacyjne Politechniki Łódzkiej. Był pierwszym pracownikiem naukowym, który od początku współpracował na terenie Łodzi z prof. Bohdanem Stefanowskim (organizatorem i pierwszym rektorem Politechniki Łódzkiej). Iwaszkiewicz był współorganizatorem Wydziału Elektrycznego oraz organizatorem i kierownikiem Katedry Miernictwa Elektrycznego (od 1969 roku Katedra weszła w skład Instytutu Podstaw Elektrotechniki jako zespół naukowo-dydaktyczny metrologii elektrycznej i elektronicznej). Rozpoczął pracę na Politechnice na stanowisku zastępcy profesora, a w lipcu 1946 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego. W latach 1948–1952 był dziekanem Wydziału Elektrycznego, zaś w roku akademickim 1952/53 – prorektorem do spraw nauczania. Przez kilkanaście lat przewodniczył Komisji Dydaktyczno-Programowej Wydziału Elektrycznego. Był promotorem 4 prac doktorskich oraz recenzentem kilkunastu. Sprawował opiekę naukową i recenzował trzy rozprawy habilitacyjne.