W roku akademickim 1908/1909 był dziekanem wydziału filozoficznego, a w roku 1905/1906 rektorem całej lipskiej uczelni. Od 1898 r. wydawał Historischen Vierteljahrsschrift (Kwartalnik historyczny), a w roku 1907 zyskał tytuł tajnego radcy dworu. thumb|230px|Grób Seeligera i jego żony na cmentarzu w Lipsku Na początku 1917 wydał książkę pt. Das Deutschtum in den Westbeskiden und die Herzogtumer Auschwitz und Zator, która starała się udowodnić tezę, że tereny Beskidów Zachodnich i dawnych księstw oświęcimskiego i zatorskieg rzekomo zachowały niemiecki charakter pomimo przynależności do Polski w wiekach XVI do XVIII. Wpisywało się to w ówczesne dążenia bielsko-bialskich środowisk niemieckich do przyłączenia części z opisywanych w książce terenów do Śląska i zapobieżeniu przyłączenia ich do odrodzonej Polski. Plany te de facto zrealizowano z nawiązką podczas II wojny światowej tworząc Powiat Bielitz.
Żonaty z Louise Stölzel, miał piątkę dzieci. Pochowany został na Cmentarzu Południowym w Lipsku.