W roku 1545 sojusz został zacieśniony poprzez małżeństwo Honoriusza z Izabelą, siostrzenicą Stefana, z którą doczekał się czternastki dzieci.
W latach 1543-4 region Prowansji, w tym Monako, zostało zagrożone przez osmański najazd dowodzony przez Sulejmana Wspaniałego, który sprzymierzył się z Francją. Turcy zajęli Niceę i Tulon, oszczędzili jednak Monako dzięki porozumieniu zawartemu przez Gaspara Grimaldiego, seniora d'Antibes. W traktacie z Crépy-en-Laonnois z 18 września 1544 roku kraj został wymieniony jako sojusznik cesarza. W związku z tymi zagrożeniami zewnętrznymi Stefan postanowił unowocześnić zamek i zapożyczył się na 65 tys. talarów u swoich krewnych. Za tę kwotę poprawił mury obronne, poprawił systemy obronne od strony półwyspu i morza, powiększył część mieszkalną i zapełnił ją galeriami oraz wybudował pojemny na 1,8 mln litrów zbiornik z pitną wodą.
Stefan zachował w seniorii faktyczną władzę aż do swojej śmierci w 1561 roku (Honoriusz miał wtedy 38 lat).