W skład twarzy wchodzą: okolice oczodołowe, okolice powiek górnych, okolice powiek dolnych, okolice podoczodołowe, okolice żwaczowe, okolice policzkowe, okolica nosowa, okolice stawów skroniowo-żuchwowych, okolica wargowa górna, okolica wargowa dolna, okolica bródkowa, okolica międzyżuchwowa, okolica szczękowa, okolice jarzmowe, okolice podgnykowe i okolica żuchwowa.
Rusztowanie dla twarzy stanowi twarzoczaszka. Na jej kościach zaczepiają się mięśnie wyrazowe twarzy zwane też mimicznymi. W ich obrębie wyróżnia się trzy zespoły topograficzno-funkcjonalne: mięśnie warg, policzków i nosa mięśnie zewnątrzoczodołowe mięśnie małżowiny usznej Oprócz mięśni mimicznych na twarzoczaszce znajdują się też przyczepy mięśni żuciowych.
W anatomii człowieka w skład twarzy włącza się również czoło, jednak w anatomii ssaków okolica czołowa należy do okolic czaszki. Kość czołowa wchodzi w skład mózgoczaszki.
Twarz w komunikacji U wielu ssaków twarz odgrywa istotną rolę w komunikacji niewerbalnej i identyfikacji osobników. W mózgu naczelnych (w tym ludzi) oraz owiec wykryto specjalne struktury odpowiedzialne za przetwarzanie informacji dotyczących twarzy.