Podstawowy proces formowania pułku ułanów odbywał się w rejonie Trościańca pod Sumami. Największy problem w tym okresie stanowił niedostatek odpowiednich koni. Małe, kosmate, nieprzywykłe do ludzi konie mongolskie stawiały nieustanny opór. Dlatego też, gdy w rejonie Klewania zaistniała konieczność użycia mongolskich koników do transportu 4 Dywizji Piechoty, dowódca brygady nie zabiegał o ich powrót. W wyniku tego część stanu 1 SBK wkroczyła do Chełma pieszo. Brygada kwaterowała w koszarach dawnego 7 pp i 15 sierpnia na defiladzie w Lublinie wystawiła zaledwie kilka szwadronów oraz pluton taczanek.
Uzupełnienia koni spodziewano się dokonać dopiero w wyniku ich mobilizacji przeprowadzonej jesienią 1944 roku. Mobilizacja ta nie spełniła jednak oczekiwań, dopiero w toku ofensywy zimowej i walk na terenie Pomorza Zachodniego uzupełniono stan koni.
Z chwilą zakończenia wojny 1 SBK przekształcono w 1 Warszawską Dywizję Kawalerii włączając do niej plutony z pułków piechoty.