Na początku 1947 roku jednostki łączności zostały ponownie zreorganizowane. 1 pułk łączności przeformowano na 1 szkolny pułk łączności. 1 batalion łączności SG przeniesiono na etat o wyższym stanie osobowym, a bataliony łączności okręgów wojskowych na etaty o mniejszym stanie osobowym. W styczniu 1948 roku 1 bł SG przemianowano na batalion łączności MON.
W połowie 1948 roku sformowano dwa pułki szkolne.: szkolny pułk radio i szkolny pułk telegraficzno-telefoniczny.
W wyniku wprowadzonych zmian w wojskach łączności zrezygnowano z utrzymywania samodzielnych pułków i kompanii. Podstawowym typem jednostki tych wojsk został batalion zabezpieczający zarówno potrzeby dowództw okręgów wojskowych, jak i szczebla centralnego. Ogólna liczba żołnierzy wojsk łączności zmalała z 54 00 w 1945 roku do 14 00 w 1948 roku.
Okres przyspieszonego rozwoju wojsk łączności Latem 1949 roku na bazie batalionu łączności MON utworzono Pułk Łączności MON o stanie osobowym 675 żołnierzy. Nowe etaty otrzymały 2. i 4 batalion łączności. W każdym batalionie znajdowało się po 236 żołnierzy.
Symbolika thumb|140 px|Proporczyk 1943–1944thumb|140 px|Proporczyk1945–1949thumb|140 px|Łapka1949–1952thumb|100 px|Patka z korpusówką1952–1960thumb|120px|Korpusówka od 1961thumb|160px|Oznaki rozpoznawcze rodzajów wojsk i służbthumb|160px|Oznaka specjalisty wojsk lotniczychthumb|160px|Oznaka specjalisty wojsk lądowych
Przypisy
Bibliografia