II wojna światowa W chwili wybuchu II wojny światowej znajdował się w Sztokholmie, gdzie wyjechał 1 czerwca 1939 roku do Kliniki Neurochirurgicznej jako stypendysta Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Z powodu wojny 7 września wrócił do Polski. Od listopada 1939 roku do wybuchu powstania warszawskiego pracował na stanowisku asystenta na Oddziale Neurochirurgii w Klinice Chorób Nerwowych. W powstaniu brał udział jako lekarz. W prymitywnych warunkach szpitali polowych wykonywał skomplikowane operacje chirurgiczne. Jedną z jego pacjentek była łączniczka AK Halina Pilawska (później profesor PAM w Szczecinie), uratowana spod gruzów Banku Handlowego. Od 1 listopada 1944 roku do 20 stycznia 1945 roku był konsultantem neurologicznym i neurochirurgicznym w Powiatowym Szpitalu w Starachowicach, a od 15 lutego 1945 roku do końca wojny – neurologiem i konsultantem neurochirurgicznym w Szpitalu Miejskim w Warszawie.
Okres powojenny W Szpitalu Miejskim w Warszawie pracował do 1 lipca 1945 roku.