Był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”: w 1912. Do 1914 studiował na kierunku górniczym.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Został z nich zwolniony z zatwierdzeniem z 9 kwietnia 1915. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 2 pułku artylerii polowej Legionów w garnizonie Kielce. W 1934 jako porucznik inżynier rezerwy artylerii pospolitego ruszenia był w Oficerskiej Kadrze Okręgowej nr X jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok.

Ukończył studia z tytułem inżyniera. Działał w sferze przemysłu naftowego, m.in. zajmował się metodami systemów wiercenia w poszukiwaniu ropy naftowej. Od 1922 był członkiem Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie. W 1928 został członkiem zarządu Sekcji Naukowej Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Przemysłu Naftowego. W 1930 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego SPIPN.

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za działalność na polu społecznym i udekorowany tym odznaczeniem 5 stycznia 1936 w Drohobyczu.