Badanie wraku wykazało, że duże części poszycia skrzydeł były słabo przyklejone, a część żeber i podłużnic nie było przyklejonych w ogóle. Wiele gwoździ nie zostało przybitych do konstrukcji. Ponadto brakowało wielu otworów niezbędnych do zachowania równowagi ciśnień pomiędzy wnętrzem skrzydeł a powietrzem na zewnątrz. Wypadek tak zaawansowanego samolotu zaszokował cały sektor przemysłowy i spowodował sześciomiesięczną przerwę w pracach projektowych. Z powodu straty Polikarpow zaczął budować samoloty o konstrukcji mocniejszej, niż było potrzeba, a przez to dużo cięższych. Po wypadku cała dalsza praca nad samolotem została porzucona ze względu na brak odpowiedniego silnika.
Opis konstrukcji Był to jednokomorowy dwupłat ze skrzydłami w konfiguracji półtorapłatu. Owalny kadłub samolotu o konstrukcji półskorupowej był zrobiony z forniru. Skrzydła również pokryte były fornirem. Górne skrzydło miało dwa dźwigary, a dolne jeden. Skrzydła były skonstruowane z żeber wykonanych ze sklejki z dużymi otworami odciążającymi i podłużnicami, bez dodatkowych drutów wzmacniających. Rozpórki w kształcie litery „V” były zrobione z duraluminium i oddzielały skrzydła oraz łączyły górny płat z kadłubem. Stalowe druty wzmacniające zostały użyte między skrzydłami.