„Tarzan” ze Stopnickiego, dowódca placówki BCh, a następnie dowódca plutonu w oddziale „Adama”, „Murzyn” i „Wacek”, ranni zostali Antoni Lisowski z Pińczowa i „Janek”, natomiast w oddziale NSZ był 1 zabity i 2 rannych, a według innych źródeł NSZ-owcy w ponawianych kilkakrotnie atakach stracili około 27 zabitych i 19 rannych, w tym dowódca jednego z oddziałów NSZ „Biały Kruk”. Dowódca oddziału BCh i 33 jego ludzi dostało się do niewoli NSZ. Według uczestnika potyczki, Władysława Kołacińskiego z NSZ do niewoli zostało wziętych 28 partyzantów (z BCh), pozostali (z AL) wydostali się z okrążenia. Oddziały AL straciły w walce 7 karabinów maszynowych, 5 automatów, 2 wozy taborowe, 1 zepsuty CKM oraz około 50 kg trotylu. Zdobyli: 9 automatów, 1 rkm oraz kilka karabinów. Po walce z NSZ pod Skrobaczowem płk Maślanka powierzył dowodzenie Zygmuntowi Bieszczaninowi swoim oddziałem, co praktycznie oznaczało przejście oddziału BCh płk Maślanki w skład AL. Po połączeniu powstał więc ponad 100 osobowy, uzbrojony i częściowo umundurowany oddział.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Potyczka pod Skrobaczowem · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.