Pierwszą przełożoną wspólnoty została ihumenia Eufalia (Lebiediewa), postrzyżona na mniszkę bezpośrednio przed powierzeniem jej tej funkcji, dotąd riasoforna siostra w monasterze Dziesięcinnym w Nowogrodzie. Do wspólnoty należało 20 kobiet. W okresie sprawowania funkcji przełożonej przez Eufalię ukończono domową cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w domu zamieszkiwanym przez siostry; w 1878 wyświęcił ją metropolita kijowski Filoteusz. Ikonostas dla cerkwi powstał w pracowni Pieszechonowa w Petersburgu. Kapelanami sióstr byli mnisi z ławry Peczerskiej. Drugą cerkiew we wspólnocie, św. Dymitra, oddano do użytku liturgicznego w 1879. Również ten obiekt poświęcił metropolita Filoteusz. W świątyni pochowano fundatorkę wspólnoty. W 1882 zbudowana została cerkiewna dzwonnica, a obiekty mieszkalne zostały rozbudowane. Na przełomie XIX i XX w. we wspólnocie przebywało 118 kobiet. W 1900 kierująca nią mniszka Kleopatra (Ponomariowa) złożyła wniosek do Świątobliwego Synodu Rządzącego o nadanie wspólnocie statusu monasteru.