Składał się z Pierwszego Prezesa, Drugiego Prezesa, 7 Przewodniczących zespołów (po 1930 ich liczba wzrosła do 9) i 40 członków Rady Sądu Najwyższego (po 1930 ich liczba wzrosła do 48).
thumb|left|Tablica upamiętniająca zamach bombowy Po utworzeniu Protektoratu Czech i Moraw obowiązki Sądu Najwyższego, którego siedziba nadal znajdowała się w Brnie, częściowo przejął Słowacki Sąd Najwyższy z siedzibą w Bratysławie. 20 listopada 1944 część sędziów Sądu Najwyższego zginęła w zamachu bombowym. Tablica upamiętniająca ofiary znajduje się w rogu Pałacu Moraw. W 1945 i 1946 na podstawie porozumień Słowacki Sąd Najwyższy uznano za siedzibę Sądu Najwyższego na Słowacji oraz potwierdzono jego legalną działalność i podtrzymano strukturę Sądu.
Po wejściu w życie Ustawy Popularyzacji Sądownictwa, skład Sądu Najwyższego został uzupełniony o wymaganą ilość członków. W skład Zespołów wchodziło 2 sędziów zawodowych i 3 ławników. Głosy sędziów i ławników były równowartościowe, a ławnicy brali udział w rozprawach sądowych, w których rozpatrywano skargi o naruszenie prawa. Zasady bezstronności i niezależności ławników były poważnie naruszone z racji faktu, że ławnicy byli wybierani przez rząd.