Składała się z wąskich, biegnących równolegle do siebie ulic, w jej centrum znajdował się natomiast budynek typu megaronu z brukowanym dziedzińcem. Liczyła około 500–800 domostw o spadzistych dachach, budowanych z cegieł na kamiennych fundamentach. Wykonywana z wypalanej gliny ceramika z tego okresu charakteryzuje się czerwoną barwą i ornamentyką. Wśród narzędzi pojawiają się wytwory z obsydianu importowanego z wyspy Melos.

Pod koniec V tysiąclecia p.n.e. osada została zniszczona w pożarze, po którym następuje 500-letnia przerwa osadnicza. Ponownie zasiedlona została w epoce brązu, nie odzyskując już jednak dawnej świetności.

Przypisy

Kategoria:Neolit Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Grecji