Kiedy jej służba na dworze się zakończyła, poślubiła Muneyo Fujiwarę, gubernatora prowincji Settsu (obecnie prefektury Osaka i Hyōgo), z którym miała córkę o imieniu Koma no Myōbu
Zmarła jako mniszka buddyjska w Kioto, gdzie jej ojciec miał rezydencję.
Twórczość
Jedynym jej zachowanym utworem są Zapiski spod wezgłowia. Jest to notatnik osobisty, zawierający m.in. opowiadania, szkice, anegdoty i spostrzeżenia autorki. Przedstawia na piękno przyrody, czar otaczającego świata i patos przemijania rzeczy.
Makura no sōshi była rozprowadzana na dworze i przez kilkaset lat przetrwała w formie manuskryptów. Pierwszy drukowany egzemplarz powstał w XVII wieku. Dzieło istnieje w wielu różnych wersjach: kolejność zapisków została zmieniona przez skrybów, którzy dodawali, usuwali i edytowali swoje komentarze. W Makura no sōshi Shōnagon pisze o cesarzowej Teishi i jej rozczarowaniu po śmierci jej ojca, kiedy Michinaga Fujiwara spowodował, że jego córka Shōshi została damą dworu cesarza Ichijō, a następnie cesarzową, co sprawiło, że Teishi była jedną z dwóch żon cesarza na dworze.