Nie udało się go jednak dopracować i zamiast tego Francuzi jako pierwsi zastosowali w marcu 1915 roku proste rozwiązanie umożliwiające strzelanie karabinu maszynowego przez krąg śmigła w postaci metalowych klinów na łopatach śmigła, przeznaczonych do odbijania kul. Jednak kiedy 19 kwietnia 1915 roku jedyny egzemplarz samolotu Morane-Saulnier L, pilotowany przez Rolanda Garrosa wpadł w ręce niemieckie po przymusowym lądowaniu, firma Fokker szybko opracowała własny synchronizator dla samolotu Fokker E.I. Niemieckie rozwiązanie wykorzystywało dźwignię poruszaną przez silnik do odpalania karabinu maszynowego Parabellum. Pomimo niedopracowanej konstrukcji, maszyny Fokkera odnosiły na początku wojny liczne zwycięstwa nad samolotami alianckimi. Wydatnie pomagała im postawa alianckiego dowództwa i ekspertów lotniczych, opóźniających rozpoczęcie produkcji własnych synchronizatorów dla karabinów maszynowych Vickersa i Hotchkissa.