Piotrowicze (błr. Пятровічы; ros. Петровичи) – wieś na Białorusi, w rejonie żabineckim obwodu brzeskiego, między rzeką Muchawcem a drogą magistralną M1, około 5 km na południe od Żabinki.
Historia Pierwsze znane dziś wzmianki o Piotrowiczach pochodzą z XVI wieku. W 1567 roku w jednym ze spisów litewskich pojawiła się żona A. Piszczały z Piotrowicz. Później właścicielami majątku byli m.in. Boguszewicze, a przynajmniej od 1830 roku – Dziekońscy.
Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiegoВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 107..
W latach 80. XIX właścicielem wsi był Albin Dziekoński herbu Korab (1838–1918).
Po rozbiorach znalazły się na terenie powiatu kobryńskiego, należącego do guberni słonimskiej (1796), litewskiej (1797–1801), a później grodzieńskiej (1801–1915) Imperium Rosyjskiego.
Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Piotrowicze wróciły do Polski, należały do gminy Rohoźna (od 1928 roku do gminy Żabinka) powiatu kobryńskiego województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W czasie kampanii wrześniowej w graniczącym z wsią folwarku Niepokojczyce stacjonowała 16 Eskadra Towarzysząca.