Był inicjatorem powstawania na osiedlu dróg, oświetlenia ulicznego, doprowadzenia wody, gazyfikacji, kanalizacji, sadzenia zieleni i drzew, włączenia linii telefonicznej, budowy placu zabaw.
Był radnym Miejskiej Rady Narodowej (MRN) w Sanoku; wybrany w 1954, 1958 (zasiadł w Komisji Budownictwa i Gospodarki Komunalnej), 1984 (zasiadł w Komisji Spraw Samorządu Mieszkańców). Podczas stanu wojennego został członkiem Tymczasowej Miejskiej Rady Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego (PRON) w Sanoku, a 29 marca 1983 został wybrany delegatem na I Zjazd Wojewódzki PRON. Był działaczem bezpartyjnym. Pełnił funkcję przewodniczącego komitetu blokowego nr 15.
W lutym 1979 został laureatem konkursu-plebiscytu „Postawy” organizowanego przez Rozgłośnię Polskiego Radia Rzeszów i dziennika „Nowiny”.
Karol Kenar odszedł na emeryturę w czerwcu 1979. Zmarł 26 listopada 1995. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Sanoku. Z żoną miał syna Tadeusza (ur. 1947, nauczyciel).
Na obszarze sanockiej dzielnicy Zatorze w rejonie osiedla zainicjowanego przez Karola Kenara jedna z ulic została nazwana jego imieniem.