Człowiek wdzierał się wówczas systematycznie w głąb puszczy sandomierskiej, zakładając takie wsie, jak Paszczyna, Brzezówka, Lubzina, a w innym regionie na zboczach południowych wzgórz Łęki Dolne, Górne, Średnie, Zawada, Stasiówka. Także płaskowyż tarnowsko-zasowski pokrywa sieć powstających wtedy osad; Żyraków, Wiewiórka, Grabiny, Chotowa i Zasów. W późniejszym czasie następuje jedynie powiększenie obszaru istniejących już wsi, karczunki lasów i osuszenie bagien dla pozyskania pól uprawnych i pastwisk. Stąd zapewne pochodzi wielka ilość nazw osad i pól o wyraźnie „leśnym" pochodzeniu; Dębica, Dąbie, Dębina, Dąbrowa, drabiny. Grabówka, Jaworze, Lipiny, Borowa, Czarna, Zwiernik, Łosie. Z notatek Jana Długosza możemy stwierdzić, że w ciągu XIII i XIV w. na tym terenie ustąpiły wielkie przeobrażenia własności ziemskiej na korzyść włości rycerskiej, czyli szlacheckiej. Już w XV w. wsie prywatne były tu najczęstszą formą własności. I tak z wieku na wiek miejscowości zmieniały swoich panów, ziemie sprzedawano, oddawano, kupowano.