Działalność naukowa Od 1969 do 1992 był kierownikiem Kliniki Endokrynologii Instytutu Ginekologii i Położnictwa, zaś w okresach 1969–1974 oraz 1982–1992 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Ginekologii i Położnictwa w Krakowie. Był propagatorem we wprowadzaniu nowoczesnych metod diagnostycznych do ginekologii i położnictwa m.in. rezonansu magnetycznego. Od 1972 wykładał jako profesor zwyczajny, od 1992 był kierownikiem Katedry i Kliniki Endokrynologii i Płodności oraz dyrektorem Zespołu Katedr i Klinik Ginekologii i Położnictwa Akademii Medycznej w Krakowie (obecnie Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego).

Od 1969 był ekspertem ginekologii i położnictwa przy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Przedmiotem jego badań była etiologia nowotworów szyjki macicy. Wdrożył w położnictwie leczenie hormonami podwzgórzowymi oraz adrenokortykotropowymi (ACTH).

Od 1977 roku był współautorem i redaktorem czasopisma „Ginekologia”.