Ostatecznie nie udało mu się uchronić szkoły przed zamknięciem, co nastąpiło w 1784.
W 1759 doprowadził do wznowienia działalności Seminarium Zamojskiego, gdzie kształciło się dwunastu kleryków dla diecezji chełmskiej, pełnił tam funkcję prefekta; także ta szkoła uległa likwidacji (w 1783), podobnie jak powołana przez Rydulskiego Sodalicja Mariańska dla studentów.
Ogłaszał utwory poetyckie (m.in. zbiór Cidaris doctoralis z okazji doktoratu, 1744; panegiryk żałobny po śmierci profesora Akademii Zamojskiej Macieja Pawołowicza Sors fatalis, 1749), prace filozoficzne (Conclusiones philosophicae ex universa logica et metaphysica, 1752; Theses philosophicae, 1753), prace z prawa kanonicznego (Positiones juridicanonicae, 1760). Swój księgozbiór przekazał kapitule zamojskiej.
Bibliografia Ludwik Grzebień, Dominik Rydulski, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXIII, 1992
Kategoria:Absolwenci i studenci Akademii Krakowskiej Kategoria:Doktorzy obojga praw (I Rzeczpospolita) Kategoria:Duchowni katoliccy I Rzeczypospolitej Kategoria:Kanonicy zamojskiej kapituły kolegiackiej Kategoria:Ludzie związani z Ołyką (I Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy poeci nowołacińscy XVIII wieku Kategoria:Rektorzy Akademii Zamojskiej Kategoria:Zmarli w 1795 Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku Kategoria:Duchowni diecezji chełmskiej