Niemcy rozpoczęli działania wojenne między Rostowem i Stalingradem, co zmusiło rodzinę Kuźmińskich do kolejnej ucieczki na Wschód: przez Wołgę do Kamyszyna i dalej ku kazachskim stepom. Trzy i pół miesiąca później znaleźli się w zachodnim Kazachstanie, gdzie ojciec Ałły Kuźmińskiej uzyskał pozwolenie na osiedlenie się w niewielkim miasteczku Dzambejta.
W 1944 r., jeszcze przed końcem wojny, ale już po ponownym zajęciu Besarabii przez wojska radzieckie, Bronisław Kuźmiński został wezwany do pracy w Sorokach. Przyznano mu stanowisko pracownika wydziału finansowego rady miasta. Rodzina ruszyła w podróż powrotną do domu. Tam Ałła skończyła szkołę średnią, otrzymując dyplom z wyróżnieniem, jednak niestabilna sytuacja w powojennej Mołdawii uniemożliwiła jej kontynuowania nauki na studiach.
W 1946 r. na zaproszenie stryja wraz z ojcem pojechała do Moskwy, gdzie chciała podjąć studia. Tam wyszła za mąż za oficera, który w czasie wojny służył w II Armii Wojska Polskiego im. T. Kościuszki. W styczniu 1947 r. wyjechała do męża na Kaukaz Południowy. Z Azerbejdżanu przenieśli się do Armenii, gdzie początkowo mieszkali w Giumri, a potem w Erywaniu, w którym pozostała po dziś dzień.