Kompozytor dążył tu do dźwiękowej ilustracji spaceru władcy przez dwór, anonsowanego w każdej komnacie z osobna. Z tej mieszaniny dźwięków rodzi się wreszcie główny motyw utworu, powtarzany wymiennie przez solowe organy, oraz chór podparty mocnym rockowym riffem. Następny etap to pochód dziewięciu akordów granych ponownie wyłącznie przez organy, osadzony głęboko w tradycji brzmieniowej muzyki kościelnej. Na tym tle, Andrzej Zieliński recytuje tekst pierwszej zwrotki. Po barokowej kadencji, następuje kolejna część, w której wznosząca się linia melodyczna, śpiewana przez braci Zielińskich, wspierana jest coraz bardziej narastającym dynamicznie i fakturowo akompaniamentem zespołu, dążącym do ekspresyjnej kulminacji. Po niej zaś, formuła powtarza się, poczynając od motywu chóralnego, poprzez kolejną zwrotkę (tym razem recytację zastępuje śpiew, oparty na bardzo prostej linii melodycznej, nawiązującej do psalmów) do ponownej kulminacji.