W opozycji do reprezentantki zachodniego stylu życia malarz przedstawił parę robotników. Oboje są potężnie zbudowani, mają na sobie kombinezony i trzymają w rękach trzonki prostych narzędzi, łopat lub kilofów. Ich twarze przypominają wizerunki z funkcjonujących wówczas banknotów. Oboje surowo patrzą na przedstawicielkę imperialistycznego świata. Za ich plecami tło jest jasne, widać zarysy wznoszonego, wielorodzinnego domu i pogodne niebo. Para symbolizuje wartości głoszone przez komunizm, kult pracy i prostotęZwierciadlo.pl: Wojciech Fangor: socrealizm i psychodelia.We wnętrzu: Fangor – przestrzeń jako gra..
Odbiór, interpretacje i nawiązania Obraz został wystawiony na I Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w 1950 roku; nie odniósł sukcesu i nie dostrzegła go także ówczesna krytyka. Pomimo iż praca Fangora uważana jest obecnie za typowy obraz socrealistyczny, to nie jest możliwa jego jednoznaczna interpretacja. Obraz budzi niepokój i pomimo oczywistych atrybutów, jest niedopowiedziany. Nie można wykluczyć zakamuflowanej ironii. Zainteresowanie krytyków sztuki budzi przede wszystkim zderzenie dwóch modeli kobiecości. Kapitalistyczna elegantka emanująca erotyzmem przeciwstawiona została aseksualnej, androgynicznej postaci robotnicy.