Powierzchnię ma pofałdowaną z uwagi na odłożone grube warstwy cementu.
Za dziobem czoło odchodzi ostro do góry. Mieści ono melon. Tworzące tę część czaszki kości szczękowe mają charakterystyczne grzebienie. Zewnętrzną powierzchnię mają one gładką, wewnętrzną zaś autorzy porównują do pajęczyny. Niedaleko od końca otworu gębowego znajduje się parzyste oko zwierzęcia. W zasadzie nie widać ich z zewnątrz, dostrzec można jedynie niewielką, długości poniżej 1 cm szczelinę w skórze, i ciemniejszą plamkę na skórze. Soczewka nie występuje, rogówka jest płaska i gruba. Występuje jednak siatkówka o gęsto upakowanych komórkach światłoczułych. Wychwytuje tę niewielką ilość światła docierającą przez szczelinę w skórze, którą przepuszcza mętna woda, w której żyje suzu. Pozwala mu to prawdopodobnie na rozróżnienie jedynie światła i ciemności. Posługuje się raczej echolokacją, w czym może mu pomagać ruchliwa głowa, którą wyróżnia się wśród waleni.