Na początku 1854 awansował na rotmistrza 1. klasy i został przeniesiony do nowo utworzonego 2 Dywizjonu Sztabowego Dragonów. Od około 1855 służył w szeregach 7 pułku kirasjerów, a od około 1857 w szeregach 6 pułku kirasjerów (około 1858 podjął tam służbę jego stryjeczny brat ppor. Włodzimierz Gniewosz). W tym okresie brał udział w działaniach wojennych. W 1859 uczestniczył w wojnie francusko-austriackiej. Kilka lat później walczył w wojnie prusko-austriackiej i w bitwie pod Sadową (Königgrätz) 3 lipca 1866, a za swoje mężne czyny został odznaczony na placu boju. Około 1867 najpierw został przeniesiony do 2 pułku kirasjerów, a po awansie na majora został oficerem sztabu 9 pułku kirasjerów w Czegléd, około 1868 przemianowanego na 9 pułk dragonów
Po utworzeniu C. K. Armii został awansowany na stopień podpułkownika kawalerii z dniem 22 sierpnia 1869, a później na pułkownika z dniem 15 listopada 1873. Pozostawał w sztabie 9 Bukowińskiego pułku dragonów w Czegléd (około 1870/1871 trafił tam ponownie jego krewny nadpor. Włodzimierz Gniewowsz), od około 1872 w Tarnopolu. Od 1874 był komendantem 13 Galicyjskiego pułku ułanów w Łańcucie tj. nieopodal rodzinnych stron Gniewoszów. 1 kwietnia 1879 został przeniesiony w stan spoczynku w stopniu tytularnego generała majora.