Chorwacki Opór Narodowy (chorw. Hrvatski narodni otpor/odpor, HNO) znany też jako Otpor – chorwacka organizacja antykomunistyczna i terrorystyczna, działająca w latach 1957–1991.
Organizację założył ok. 1955 były ustaszowski generał i twórca chorwackich obozów śmierci dla Serbów, Żydów i Cyganów Vjekoslav Luburić. Jej celem było dążenie do rozpadu SFRJ i utworzenia niepodległego państwa chorwackiego. Liczyła kilka tysięcy członków i była najbardziej aktywną organizacją działającą w kręgu chorwackiej diaspory. Struktury HNO działały w Hiszpanii, Niemczech, USA i Kanadzie. Jedna ze struktur HNO działała w Argentynie, kierowana przez ustaszowskiego zbrodniarza wojennego Dinko Šakicia. Organizacja wydawała do 1991 miesięcznik Drina.
Początkowo organizacja prowadziła działalność propagandową i organizowała szkolenia wojskowe dla swoich członkówTraian Stoianovich, Balkan Worlds: The First and Last Europe, New York & London 1994, s.307.. Po śmierci Luburicia, który padł ofiarą zamachu w 1969 część działaczy HNO zdecydowała się na włączenie do działań organizacji metod terrorystycznych. W 1971 grupa kierowana przez Miro Barešicia i Anđelko Brajkovicia dokonała zamachu na jugosłowiańskiego dyplomatę Vladimira Rolovicia, pracującego w ambasadzie w Sztokholmie.