Od końca XVI wieku aż do 1621 roku należała do aptekarza, rajcy miejskiego a ostatecznie burmistrza Warszawy Klemensa z Radziwia i jego syna Jana, który przejął po ojcu kamienicę i mieszczącą się w niej aptekę w roku 1598.
W połowie XVII wieku za sprawą poczmistrza królewskiego Karola Montelupiego w kamienicy urządzono pierwszy w Warszawie urząd pocztowy, czyli stację tzw. poczty wileńskiej obsługującej przesyłki między Krakowem a Wilnem. To za jego czasów pod kamienicą (oraz sąsiednią kamienicą Montelupich) wybudowano drugi poziom piwnic, a sama kamienica została przebudowana na trzytraktową.
W XVIII wieku jednym z właścicieli kamienicy był bankier, kupiec i ławnik miejski Piotr de Riaucourt, który w 1743 zastąpił dotychczasowe mieszkalne poddasze dodatkowym piętrem. Po nim kamienica należała m.in. do włoskiego kupca Franciszka Maynoniego, a później do wojewody poznańskiego księcia Antoniego Barnaby Jabłonowskiego. W latach 1782–1813 dom należał do lekarza Wincentego Gagatkiewicza, który dokonał kolejnej przebudowy budynku na potrzeby założonej na parterze drukarni. Gruntownie przebudowano wnętrza, wymieniono sklepienia parteru oraz połączono dom frontowy z kuchnią, dotychczas wolnostojącym budynkiem w podwórzu.