Rękopis eugeniuszowski zaopatrzony został licznymi uwagami marginalnymi, które pochodzą od kilku pisarzy. Autor Spominek poznańskich uważany jest za najstarszego glosatora, którego noty powstały w roku 1306 lub nieco później. Cztery notatki autor zapisał na dolnym marginesie karty 186 kodeksu.
Wydania Tekst został odkryty w XIX wieku przez Augusta Bielowskiego, który badał Rękopis eugeniuszowski w Wiedniu. Bielowski opublikował glossę w 1878 roku, w trzecim tomie serii Monumenta Poloniae Historica. Nadał jej nazwę Spominek poznańskich, która przyjęła się w nauce. Wyniki ustaleń Bielowskiego potwierdziła Helena Hofman-Dadejowa w roku 1924. W 1962 roku tekst Spominek zbadała ponownie, opracowała i wydała Brygida Kürbis – w zbiorze Roczników wielkopolskich.
Treść i znaczenie Pomimo tego, że Spominki poznańskie są dziełem bardzo krótkim, nie umniejsza to znaczenia tego źródła w odtwarzaniu historii XIII-wiecznej Wielkopolski. Autor na rok 1274 datował najazd brandenburski na Wielkopolskę oraz zdobycie i zniszczenie Poznania. Ponieważ Spominki jako jedyne przekazały wiadomość o tym wydarzeniu, część XIX i XX-wiecznych uczonych przyjmowała tę informację z powątpiewaniem.