Niewiele lepiej powiodło się księciu angielskiemu Edwardowi w szukaniu sojuszu z Mongołami. Natychmiast po przybyciu do Akki w 1271 wysłał do ilchana poselstwo. Abaka obiecał maksymalną pomoc, na jaką w tych warunkach będzie go stać. W połowie października 1271 Abaka wysłał korpus jazdy mongolskiej w sile dziesięciu tysięcy ludzi do Syrii. Mongołowie zadali klęskę oddziałom turkmeńskim, które osłaniały Aleppo. Mamelucka załoga Aleppo ratowała się ucieczką do Hamy. Następnie jazda mongolska poszła dalej, docierając przez Aleppo do Ma’arrat an-Numanu i Apamei. Mongołowie natychmiast zawrócili. Wojsko mongolskie było zbyt słabe, by zmierzyć się z całą armią mamelucką, w dodatku zaś tureccy wasale Mongołów w Anatolii zaczęli się burzyć. Obładowani łupami Mongołowie wycofali się za Eufrat. Próba zdobycia Syrii i pomocy krzyżowcom nie powiodła się. Abaka, świadom grożącego niebezpieczeństwa ze strony mameluków i Złotej Ordy pragnął zawarcia ścisłego przymierza z Zachodem. W 1273 roku wysłał do Akki pismo, zaadresowane do Edwarda angielskiego, z zapytaniem, kiedy może spodziewać się przybycia armii krzyżowej. Do Europy dostarczył je pewien dominikanin, Dawid, kapelan patriarchy Tomasza z Lentini.