Dorr był niezwykle wszechstronnym i czynnym naukowcem – oprócz prac stricte historycznych opublikował też artykuły z dziedziny geografii, matematyki i fizyki, publikował też w rodzinnym dialekcie Plattdeutsch. Jednak największe uznanie przyniosły mu badania pradziejowe, szczególnie cmentarzysk na Polu Nowomiejskim, Srebrnej Górze koło Łęcza i Elblągu Kamionce – Żytnie. Trzykrotnie został uhonorowany odznaczeniami państwowymi za „wybitne dokonania na polu badań historycznych i starożytniczych”. Przyjaźnił się i współpracował m.in. z , Hugo Conwentzem, Adalbertem Bezzenbergerem, Gustawem Kossiną i toruńskim historykiem Arthurem Semrauem (którego był teściem). Utrzymywał stałe kontakty z Zachodniopruskim Muzeum Prowincjonalnym w Gdańsku, z Prussia Museum w Królewcu – obydwa ośrodki mianowały go swoim członkiem korespondencyjnym – oraz muzeami w Berlinie, Moguncji i Norymberdze, gdzie uznawany był za jednego z pionierów archeologii pruskiej. W roku 1915 uniwersytet królewiecki dokonał uroczystego odnowienia jego dyplomu doktorskiego. Po rezygnacji z funkcji w roku 1916 został honorowym przewodniczącym E.A.G.

Na grodzisku w Łęczu stoi upamiętniający go obelisk, postawiony w setną rocznicę urodzin. W 2004 w Suchaczu powstało Towarzystwo Turystyczne i Historyczne im. prof.