W Nowej Zelandii łąki tussock obejmowały największą powierzchnię na początku XIX wieku. Wcześniej Maorysi wywoływali wiele pożarów, w których spłonęło wiele lasów, w wyniku czego powstały otwarte przestrzenie, idealne dla rozwoju formacji tussock. Później zaczęli osiedlać się Europejczycy, którzy oczyszczali ziemię dla rolnictwa. W tym czasie, łąki prawdopodobnie obejmowały około 31% powierzchni dzisiejszej Nowej Zelandii (około 83,7 tys. km²). W przeszłości hodowcy wypalali duże obszary roślinności tussock i zastępowali importowanymi gatunkami traw. Zachowane pozostałości tej formacji są uważane współcześnie za zasługujący na ochronę ekosystem.
Podział roślinności tussock w Nowej Zelandii Tussock niski Są to niskie kępy traw – zwykle mniej niż 50 cm. Rośnie głównie na mniejszych wysokościach. Te łąki są zdominowane przez gatunki Poa cita i Festuca novae-zelandiae. Często występuje na skrajach terenów krzewiastych i lasów. W 1840 roku na Nowej Zelandii typ ten stanowił około 44% użytków zielonych. Rosły one głównie w suchych regionach – części centralnej i wschodniej Wyspy Północnej, a także na Wyspie Południowej – w jej równinnej części oraz na mniejszych wysokościach na wschodnich stokach górskich.