Rany odnieśli m.in.: dowódca szwadronu August Mazewski, Karol Kozakiewicz, Michał Krzyżanowski i Stanisław Żółkiewski, który zmarł niedługo później z powodu odniesionych ran.
28 maja pułk w okolicach wsi Szczasówki przekroczył granicę rosyjsko-austriacką i wszedł do Galicji Wschodniej. Aresztowanych powstańców osadzono w twierdzach oraz więzieniach austriackich, np.: Jana Burzyńskiego w Ołomuńcu, a Franciszka Janiszewskiego w Köenigstein.
Pobyt w zaborze austriackim Większość powstańców przed przybyciem Austriaków zdołała się poukrywać, a konie rozkulbaczono. Dzięki temu aresztowano tylko kilkudziesięciu żołnierzy. Na początku czerwca 1863 r. 2 pułk liczył 200 osób w 3 niepełnych szwadronach. Żołnierze zostali rozlokowani przez miejscową organizację narodową w okolicach Tarnopola. Stacjonowali w dworach miejscowych Polaków, m.in. w Klebanówce.
2 lipca 1863 r. korpus gen. Wysockiego próbował na nowo rozniecić powstanie na Wołyniu, lecz w bitwie o przygraniczne miasteczko Radziwiłłów poniósł klęskę. W wyniku tego Rząd Narodowy 10 lipca 1863 r. mianował płk. E. Różyckiego głównodowodzącego wojsk ziem ruskich z jednoczesnym awansem na generała brygady. 30 października 1863 roku dowództwo pułku objął gen. Chalecki. 2 Pułk Jazdy Wołyńskiej, przemianowany został w połowie stycznia 1864 r.